|
Znaczy Mati, ja powiem tak:
Nie wiem czy Brosz bądź Lettieri są lepszymi trenerami od Kiko, choć nie twierdzę, że to musi być nieprawda. Nie mam dostatecznej ilości porównywalnych danych, żeby to ocenić. Teoretycznie najbliżej do w miarę uzasadnionego porównania jest w przypadku Kiko i Gino. Obaj dostali przed tym sezonem do przygotowania drużyny, które przeszły istotną rewolucję. Obaj osiągnęli na tę chwilę bardzo zbliżony wynik w lidze, przy czym pozycja Wisły jest w miarę stała, a Korona ma rozstęp bodajże między miejscem 3. i 14.
Ciężko jednak nie zauważyć, że Lettieri dostał praktycznie zamkniętą kadrę przed rozpoczęciem sezonu i mógł z zawodnikami przepracować okres przygotowawczy, a Kiko pół drużyny dostawał sukcesywnie w trakcie pierwszej części sezonu - i to takich zawodników, którzy byli sportowo zapuszczeni. Czysto teoretycznie Kiko dostał kilku zawodników lepszych na papierze, ale nie wszystkich, nie zawsze w formie i nie każdy w ogóle był w stanie praktycznie udowodnić, że nawet potencjalnie jest w czymś lepszy. Jeśli chodzi o kontuzje, to też nie jest tak, że były głównie u nas (chociaż u nas, uwzględniając wiek części zawodników i zapuszczenie nowych, akurat sporej liczby kontuzji spodziewać się wręcz należało), bo na początku sezonu i Lettieriemu drużyna się z tego powodu posypała tak, że w pewnym momencie musiał grać cały czas tym samym składem i nie był w stanie nawet wystawić w meczu pełnej ławki. Fakt, że Korona jest od początku (słusznie!) chwalona za styl, ale też trzeba uczciwie powiedzieć, że miała możliwość ten styl wypracować, najpierw przygotowując kadrę do sezonu jak Pan Bóg przykazał, a potem grając na okrągło (prawie) tym samym składem. Kiko od początku sezonu musi bez przerwy gdzieś coś łatać i eksperymentować. Albo transfery, albo kontuzje, albo kartki, albo gracze bez formy.
A, jeszcze jedno - istotnie, ciężko nie zauważyć, że nasi piłkarze fajnie grają jak idzie, a jak nie idzie, to nogi im się zaczynają trząść. Ale to normalne, jeśli ma się drużynę złożoną w dużej mierze z piłkarzy, którzy albo nigdy nie byli przyzwyczajeni do walki o najwyższe cele albo już są po drugiej stronie rzeki. Ambicji większości z nich niesposób odmówić, ale między ambicją a umiejętnością wzięcia ciężaru gry na siebie jest ogromna różnica. To drugie wymaga chłodnej głowy, a nie ataku na hura podszytego frustracją.
Na marginesie, co do mitycznych SFG i pomijając już oczywiste problemy z defensywnymi SFG kiedy się ma za plecami bramkarza niepotrafiącego grać na przedpolu, to i w ofensywnych nie jest tak prosto, jak niektórym się wydaje. Wyuczenie SFG (nie licząc tego, że dobrze by było, aby piłka w ogóle miała szansę dolecieć do adresata...) też wymaga stałego składu osobowego. To nie jest tak, że coś będzie wychodzić niezależnie od tego, kto akurat wyszedł na mecz. Wyćwiczenie rzutu rożnego z Głową i Gonzalesem oraz asekurującym Llonchem nie oznacza, że zadziała tak samo jak zagrają Arsenić z Wasylem oraz Basha w asekuracji. A jeśli przed każdym meczem będzie ćwiczyło inny wariant osobowy, to cudów, schematów i automatyzmów nie będzie, sorry. No chyba że będziemy ćwiczyć przez cały bity tydzień tylko SFG, a olejemy to, że piłkarze muszą się przede wszystkim nauczyć grać ze sobą w takim a nie innym ustawieniu.
|
05.12.2017, 13:50
Tryb wątkowy