Smoleńsk 2010

[BBudowniczy]

I wszystko jasne!

A coś konkretniej? Macierewicz to naprawdę jest ktoś, w odróżnieniu od co niektórych anonimowych leszczy z internetu.

Antoni Macierewicz. Syn Zdzisława i Marii Macierewiczów. W 1965 z przyczyn politycznych został relegowany ze szkoły średniej[1]. Absolwent Wydziału Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego. Jako doktorant Instytutu Historii PAN w Warszawie zajmował się zagadnieniami Ameryki Południowej. Doktoratu nie ukończył. W 1967 założył tajną organizację studencką pod nazwą Liga Niepodległościowa. Był uczestnikiem ruchu studenckiego w latach 1966–1968 i strajków studenckich w marcu 1968, za co został aresztowany na okres od 28 marca do 3 sierpnia 1968.

Po wydarzeniach grudniowych na Wybrzeżu w 1970 zorganizował akcję pomocy, polegającą na oddawaniu krwi dla ofiar. W latach 1973–1975 koordynował, wraz z innymi niezależnymi intelektualistami, akcję pisania listów protestacyjnych do Sejmu PRL przez wyższe uczelnie, w których sprzeciwiano się zmianom w konstytucji PRL.

We wrześniu 1976 był jednym z założycieli Komitetu Obrony Robotników, był współautorem pierwszego apelu KOR i rozpoczął wydawanie „Komunikatu KOR-u”. Blisko współpracował wówczas z Jackiem Kuroniem i Adamem Michnikiem. W 1977 rozpoczął wydawanie podziemnego miesięcznika „Głos”, w którym początkowo publikowali Adam Michnik, Jacek Kuroń i inni członkowie KOR. Po konflikcie z nimi Antoni Macierewicz redagował pismo samodzielnie. Od maja do lipca 1977 oraz w grudniu 1979 był ponownie aresztowany.

Od września 1980 kierował Ośrodkiem Badań Społecznych NSZZ „Solidarność” i rozpoczął wydawanie niezależnego dziennika „Wiadomości Dnia”. Był członkiem zespołu Doradców Krajowej Komisji Porozumiewawczej, a później Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”. 27 września 1981 był jednym z sygnatariuszy deklaracji założycielskiej Klubów Służby Niepodległości.

Po wprowadzeniu stanu wojennego wchodził w skład komitetu strajkowego w Stoczni Gdańskiej. Po pacyfikacji tego protestu z 16 grudnia 1981 został internowany, osadzono go najpierw w zakładzie karnym w Iławie, następnie w Kielcach, Rzeszowie i Łupkowie. Podczas pobytu w szpitalu w Sanoku zbiegł 10 listopada 1982[2]. Autorem planu ucieczki był ksiądz Adam Sudoł[3]. Antoni Macierewicz ukrywał się do 1984, kierując pracami grupy „Głos”, wydającej w podziemiu miesięcznik („Głos”) i tygodnik („Wiadomości”). Jego ówczesne poglądy wyrażał artykuł Odbudowa państwa (sygnowany przez zespół „Głosu”)[4], który postulował trójporozumienie: „Solidarności” i Kościoła z Ludowym Wojskiem Polskim.