FraMat napisał(a):
Lesny dziad Piechniczek?:
Chciałbym przypomnieć, że pierwszy złoty medal olimpijski w grach zespołowych dla Polski zdobyli piłkarze w 1972 r. Dopiero cztery lata później po takie trofeum sięgnęli siatkarze. Poza tym w dorobku polskiej piłki są trzy medale olimpijskie (złoty i dwa srebrne) i nie mamy żadnych kompleksów. Sukcesy piłkarzy i siatkarzy rozkładają się na zasadzie sinusoidy. Nie zazdrościmy im ostatniego triumfu, ale zdajemy sobie sprawę, że teraz czas na sukcesy futbolistów. Jeśli chodzi o trenerów zagranicznych, nie mamy dobrych wspomnień. Jesteśmy w stanie wyprowadzić polską piłkę na szerokie wody pod wodzą naszych szkoleniowców - zakończył Piechniczek.
|
Różnica jest jedna, najważniejsza:
NA IGRZYSKACH OLIMPIJSKICH MOGLI GRAĆ TYLKO AMATORSCY PIŁKARZE. A to wykluczało zawodowców z zachodnich niemiec, anglii, hiszpanii, francji, włoch, brazylii itd... Jednym słowem na Igrzyskach walczyły kraje z bloku wschodniego, gdzie jak wiadomo nie było zawodowców, tylko grali amatorzy z kopalni, komisariatów czy hut...
O tym należy pamiętać. Gdyby podobne wałki robić dzisiaj, to pewnie Smuda też umiałby zdobyć jakis medal na IO.
Dlatego Piechniczek nie osiągnął
NIC, gdyż medal na Igrzyskach w piłce był w owych czasach gówno warty.
Za wiki:
Cytat:
Ranga imprezy zaczęła spadać jeszcze bardziej wraz z profesjonalizacją piłki nożnej, gdyż amatorski charakter igrzysk nie dopuszczał do rozgrywek zawodowych piłkarzy. Promowało to kraje tzw. realnego socjalizmu, w których formalnie nie istniał zawód piłkarza. Zawodnicy oficjalnie byli pracownikami resortu, który sprawował patronat nad ich klubem (np. górnikami, żołnierzami), jednak w praktyce źródłem ich utrzymania był sport. Złożone z takich piłkarzy reprezentacje olimpijskie były więc de facto pierwszymi reprezentacjami narodowymi. Stało się to przyczyną dominacji państw bloku socjalistycznego, które (z wyjątkiem zbojkotowanych przez większość z nich igrzysk w 1984 r.) zdobyły wszystkie piłkarskie złota olimpijskie w latach 1952–1988, z reguły przejmując także medale pozostałych kolorów.
W 1992 zniesiono kryterium amatorstwa, wprowadzając w jego miejsce cenzus wiekowy. Od tego czasu w turnieju olimpijskim występować mogą piłkarze do lat 23. Kwalifikację do igrzysk stanowią tym samym mistrzostwa kontynentalne reprezentacji młodzieżowych. System ten promuje kraje o cieplejszym klimacie, w których procesy dojrzewania zachodzą szybciej (w przypadku państw afrykańskich w grę wchodzą także niepewne metryki).
|