nie uwarzam się za kumatego, a z tą Cracovią mnie poniosło, wybaczcie, ale też skoczyło mi ciśnienie
tyle, że najpoważniejszy serwis piłkarski w Polsce ma wpływy jednego z przedstawicieli Cracovi, który jest tam decyzyjnym od 2007 roku (wcześniej widniała tam data 1905 - dziwne, prawda?...
koło się zamyka wikipasy, 90minut
kto ma władze, ten może przedstawiać swój punkt widzenia
co do rejestracji, zgłoszenie na policji działalności mógł każdy (i nie dostawało się żadnego świstak, papierku), gorzej z wpisami do "ksiąg" czy i innych tego typu rzeczy, gdzie trzeba było opłacić to i owo i "wtedy dostawało się zaświadczenie"
Rzeszów w 1905 roku miał 15 tysięcy ludzi! był zaściankiem! kurier rzeszowski czy inna tego typu rzeszowska gazetka powstała w 1907/1908 roku na "szerszą skalę" więc nie było mowy tak jak w przypadku bogatego Krakowa, że istniały gazety stricte krakowskie i komentowały wydarzenia krakowskie...
a Krakowskie czy Lwowskie gazety przepraszam za wyrażenie w dupy miały co się dzieje na "wsi" i czy tam coś powstało, czy upadło czy spaliło nie interesowalo.
http://i54.tinypic.com/fc1weq.jpg - tu odznaka z 1907 roku, gdzie jest napis KS Resovia!
chcieliście nazwiska:
Jan Baran - Urodził się w Racławówce koło Rzeszowa w 1895 r. Brat Józefa, również wybitnego sportowca Resovii. Jako uczeń II Gimnazjum im. Sobińskiego, zaczynał swoja karierę w Resovii od piłki nożnej,
w którą grał w latach 1907-1918. Później trenował biegi, w których największe sukcesy odnosił na średnich i długich dystansach, a także na popularnych w tamtych czasach biegach ulicznych. W 1914 roku na rozgrywanych w Krakowie mistrzostwach Galicji Zachodniej zajął I miejsce w biegu na 1500 m. Uprawiał także szermierkę, tenis, narciarstwo, pięciobój nowoczesny i boks. Podczas I wojny światowej w I Brygadzie Legionów Polskich. Po wojnie przeniósł się do Lwowa. Szczyt formy osiągnął będąc już zawodnikiem Pogoni Lwów. Zdobył 4 tytuły mistrza Polski w biegach na 1500 i 5000 m. Po zakończeniu kariery sportowej był aktywnym działaczem i organizatorem sportowym. W roku 1921 wybrany na przewodniczącego Wydziału Spraw Sędziowskich w Poznańskim Związku Okręgowym Piłki Nożnej. Był współtwórcą życia sportowego i organizatorem wielu imprez sportowych w Rzeszowie, Lwowie i Poznaniu. Wchodził w skład kierownictwa polskiej ekipy na olimpiadach w 1924 r. w Paryżu i w 1928 r. w Amsterdamie. W latach 1936-39 był wykładowcą i zastępcą dyrektora Centralnego Instytutu Wychowania Fizycznego. Internowany przez Niemców w czasie II wojny światowej. Autor pierwszych w Polsce podręczników sportowych "Lekka atletyka" i "Boks". W dowód uznania zasług dla sportu otrzymał jako jeden z pierwszych w Polsce odznakę Zasłużonego Działacza Kultury Fizycznej. W 1970 w swojej relacji ustnej potwierdził istnienie rzeszowskiej Resovii już w 1905 roku. Uczestniczył w obchodach 70- lecia Resovii. Zmarł w 1981 roku.
i przede wszytskim!
Mjr Mieczysław Samołyk urodził się 10 sierpnia 1890 roku w Rzeszowie. Syn Marcina i Anny z domu Leśniowskich. Należał do grupy uczniów I Gimnazjum w Rzeszowie, którzy zapoczątkowali działalność Klubu Sportowego "Resovia".
Był jednym z założycieli szkolnych drużyn piłkarskich, przekształconych później w Resovię. Już jako 15-letni uczeń C.K. I Gimnazjum w Rzeszowie wyróżniał się sprawnością fizyczną i aktywnością sportową. Z ćwiczeń w rzeszowskim "Sokole" wyniósł znakomite umiejętności gimnastyczne. Nie tylko grał w piłkę, ale również jeździł popisowo na łyżwach i nartach.
W latach 1907 – 1911 przewodniczył wydziałowi KS "Resovia". Często po przegranych meczach piłkarskich "Resovii" z żalem powtarzał: "
Ja tę Resovia zakładałem za panowania Austriaków, a co oni z nią zrobili?" Członek Związku Strzeleckiego i Polskiej Organizacji Wojskowej. Po maturze przeniósł się do Krakowa , gdzie ukończył prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim. W mundurze porucznika wojsk austriackich uczestniczył w I wojnie światowej na froncie bałkańskim. Po zwolnieniu z niewoli serbskiej dostał się do Francji do Armii gen. Józefa Hallera. Uczestnik Powstań Śląskich i Wojny 1919-1920. Podczas wojny polsko - bolszewickiej dostał się do niewoli, ale dzięki negocjacjom z udziałem gen. Władysława Sikorskiego wymieniony został za brygadiera Armii Czerwonej. Po wojnie polsko – bolszewickiej służył w 1 pułku piechoty Legionów i Korpusie Kadetów nr 1. Od 1939 roku w stanie spoczynku. Był kierownikiem administracyjnym w Państwowych Zakładach Lotniczych w Rzeszowie. We wrześniu 1939 r. w Dowództwie Grupy Obrony Lwowa. W randze kapitana był członkiem sztabu dowodzącego obroną miasta. 22 września po przekazaniu miasta Armii Czerwonej został aresztowany i razem z innymi oficerami przewieziony do obozu w Starobielsku.
Wiosną 1940 r. siedzibie NKWD w Charkowie został razem innymi oficerami, jeńcami obozu starobielskiego zamordowany strzałem w tył głowy. Ostatni jego list rodzina otrzymała z datą luty 1940 r. W 2007 roku pośmiertnie mianowany na stopień majora. Odznaczony Medalem Niepodległości, medalami 1918-1921 i 10-lecia Niepodległości.
13 kwietnia 2010 r. w 70. rocznicę zbrodni katyńskiej, działacze, sportowcy i kibice Resovii posadzili "dąb katyński" symboliczne drzewo upamiętniające śmierć majora Samołyka.
Urodził się 4 marca 1899 r. w Racławówce pod Rzeszowem, w rodzinie kolejarskiej (sześcioro rodzeństwa) Tomasza i Zofii Gubernat, z której aż czterech synów uczestniczyło w walkach o niepodległość Polski (1918-1920). Młodszy brat Jana, również wybitnego sportowca Resovii. Pierwsze lekkoatletyczne kroki stawiał w barwach Resovii na błoniach w Staroniwie Dolnej (okolice dzisiejszego stadionu). Po służbie w armii austriackiej (ukończył tam Szkołę Oficerów Rezerwy w Ołomuńcu), wstąpił do Wojska Polskiego i przeszedł szlak bojowy z 1 Pułkiem Piechoty Ziemi Rzeszowskiej, walcząc m.in. o Lwów (1918). Specjalizował się w rzucie dyskiem i pchnięciu kulą. . Startował w barwach: Resovii (1913-1921), Pogoni Lwów (1921-1928), AZS Poznań (1929), AZS Warszawa (1930) i Legii Warszawa (1931).
9-krotny reprezentant Polski w meczach międzypaństwowych w latach 1922-29 (18 startów, 5 zwycięstw indywidualnych), 13-krotny rekordzista Polski: w kuli - od 11.945 m w 1923 r. do 13.34 m w 1928 r. oraz w dysku - od 41.43 m w 1926 r. do 44.20 m w 1928 r. 19-krotny medalista mistrzostw Polski, w tym mistrz kraju w pchnięciu kulą (1922, 1923, 1926) i rzucie dyskiem (1926, 1927, 1929). Rekordy życiowe: w kuli - 13.35 (21.04.1928 r. Kraków) i w dysku - 44.89 (26.08.1928 r. Kórnik) i w rzucie młotem - 32.80 (16.10.1927 r. Przemyśl).
Jako niezwykle uzdolniony sportowo oficer został skierowany na roczny kurs w CWSGiS w Poznaniu (1925), po którym objął stanowisko kierownika Ośrodka Wychowania Fizycznego przy Dowództwie IV Okręgu Korpusu (Lwów). Do tytułu mistrza Polski wystartował jako zawodnik Pogoni Lwów, a później AZS Poznań. Z tego drugiego klubu awansował do reprezentacji narodowej i uczestniczył z nią w igrzyskach olimpijskich 1928 r. w Amsterdamie. Nie odniósł tam sukcesu, bo rzucił dyskiem tylko 41,77 m, co nie wystarczyło do zakwalifikowania się do końcowej rozgrywki o medale. Po igrzyskach podjął służbę w Wojsku Polskim, w szeregach którego awansował do stopnia oficerskiego[FONT=Arial]W 1928 r. powrócił do Poznania, gdzie został instruktorem (lekkoatletyka, boks, gry sportowe) w CWSGiS, która była pierwszą kuźnią kadr sportowych II RP. Wraz z uczelnią (1929) przeniósł się do Warszawy (CIWF), zdał egzamin eksternistyczny (1932), odbył kurs gimnastyczny w duńskiej miejscowości Ollerup, stając się z czasem czołowym organizatorem lekkiej atletyki, wykładowcą, instruktorem i dowódcą kompanii na licznych kursach wojskowych. Poza tym: działacz PZLA i PKOl, sędzia, trener, współautor podręczników sportowych: "Zasady nauczania lekkiej atletyki" (z Cz. Mierzejewskim i W. Humenem) oraz "Piłka siatkowa - podręcznik dla gracza" i "Gry sportowe" (z W. Kwastem). Odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi (1931). W warszawskiej AWF (od 1938 r. zmiana nazwy uczelni dawniejszego CIWF) pracował do chwili mobilizacji w 1939 r. jako instruktor na stanowisku oficera sztabowego. 24 sierpnia 1939 r. wyjechał do 27 p.al. we Włodzimierzu Wołyńskim. Tam lub w okolicach miasta dostał się do niewoli sowieckiej i przez Szepietówkę do obozu w Kozielsku. Na podstawie listy transportowej NKWD nr 029/1 z kwietnia 1940, poz. 79, tp. 1927 został wywieziony do Lasku Katyńskiego i tam zamordowany (zidentyfikowany pod nr 1856).
W 2008 roku pośmiertnie mianowany na stopień majora. 24 kwietnia tego samego roku kibice warszawskiej Legii z okazji akcji "Katyń, ocalić od zapomnienia" posadzili na stadionie Legii "dąb pamięci" upamiętniający zasługi majora Bilewskiego. [/FONT]