Ciekawy wywiad z Dariuszem Dudka
- Wreszcie możemy porozmawiać optymistycznie – zaczął pan regularnie grać w Auxerre i na dodatek strzelił pan gola w meczu z Le Mans.
DARIUSZ DUDKA: No to trochę zgaszę wasz optymizm. W najlepszym wariancie pogram chyba do końca marca. Obawiam się, że po powrocie z meczu kadry w Belfaście znów usiądę na ławce. To że teraz występuję w pierwszej jedenastce wynika z kontuzji stopera.
- Ale może w tym czasie udało się panu przekonać trenera i zachowa miejsce w drużynie?
– Po cichu na to liczę, ale już raz była taka sytuacja. Wtedy kontuzję odniósł Coulibally, a po powrocie do zdrowia, ja straciłem miejsce w składzie. Problem polega na tym, że ja kompletnie nie czuję zaufania wobec mojej osoby. Nawet dziennikarze są dla mnie bardzo surowi. Ale nie chcę się użalać, to nie leży w mojej naturze.
- Przed wami ważny mecz w Belfaście, a wy straciliście Pawła Brożka...
– To smutne, ale na szczęście okazało się, że Paweł nie będzie musiał pauzować tak długo jak przypuszczano. To piłkarz gotów do wyjazdu za granicę. Ale Francji mu nie polecam.
- A pan? Myśli o powrocie do Polski?
–
Tęsknie niekiedy za czasami z Wisły, a naszą ligę oglądam z sentymentem. Pewnie, że fajniej się grało, kiedy trener zaczynał od ciebie ustalanie składu. Teraz jest jednak czas nowych wyzwań. Nie powiem, że nie wrócę do Polski, ale traktuję to jako ostateczność. Uznałbym to za swoją porażkę.
Futbol.pl