[Kobieta_Wislak]

Poczytałam, pooglądałam te materiały (przyznam, że z zaciśniętymi zębami, pięściami i chyba na bezdechu i chwilami ze szklistymi oczami obejrzałam film) ...
Bardzo poruszyły mną słowa tego człowieka (przytoczę więcej - ale pierwsze zdanie jest dla mnie kluczowe) :
"- Jestem zmęczony chorobą, ale nie życiem. Ciągle się nim cieszę na tyle, że chciałbym, by trwało dalej. Ale już naprawdę nie mogę - zwierzał się Craig. - Spójrzmy prawdzie w oczy: gdy ktoś jest całkowicie sparaliżowany, jak może dać znać, że cierpi? To prawdziwe piekło - powiedział. - Gdy będę już całkowicie sparaliżowany, stanę się żywym grobem, który dostaje pożywienie przez rurkę. To bolesne - dodał."
(...) Pewnie większość z nas w takiej sytuacji chciałaby mieć możliwość wyboru, zadecydowania o swoim losie. Uważam że potrzeba wiele odwagi, żeby się świadomie zdecydować na taki krok. Dlaczego odwagi? ja bym się "bała" że jutro ktoś znajdzie lekarstwo/sposób na moją chorobę, ale będzie już o jeden dzień za późno... To samolubne, ale w sprawie własnego życia można być trochę samolubnym. I trzeba mieć odwagę do przekazania tej informacji swoim bliskim - przygotowania ich na tą chwilę, utwierdzenia ich w tym pomyśle, przekonania ich że tego właśnie chcę. Naprawdę dużo siły jest potrzebne do zrobienia tego wszystkiego....
A filmowanie? Mam mieszane uczucia. Zgadzam się z Uranem że "gawiedź się może radować z reality show" ale moim zdaniem nie dla takiej gawiedzi On to zrobił. Moim zdaniem chciał pokazać cały proces, żebyśmy się nad nim zatrzymali, zastanowili się, zrozumieli pobudki do jego popełnienia.
Na mnie podziałało bardziej - niż gdyby to było samo wystąpienie "przed" - pewnie to przed potraktowałabym jako show...