[prober]

To akurat zły przykład. Bo jego z prawdziwego grania wyeliminowała poważna kontuzja

I błędy młodości. Bo po kilku rewelacyjnych meczach będąc na fali wznoszącej chłopak miał oferty z zagranicy (Anglia), ale nie skorzystał. Nie chciał, pewne przekonania nie pozwoliły - w tej chwili nieistotne: popełnił błąd. Miał szansę być najbardziej rozpoznawalnym polskim napastnikiem końca XX wieku, a tak powojażował po Polsce (Legia, Groclin, Cracovia, Polonia) z epizodami izraelsko-szwajcarskimi i skończył karierę. Szkoda potencjału, bo papiery na granie miał, przeszedł do historii (mistrzostwa Polski, gol w LM, gol na Wembley).

A nawiązując do tematu wątku to podzieliłbym wszelkie dalej idące wnioski przez 4. Obrońcy pozwalali sobie na dużo więcej niż zwykle (dopiero powalenie przeciwnika na ziemię skutkowało faulem), napastnicy grali nonszalancko ("zrobię parę tricków, bo w TV fajnie będzie wyglądać" ), sędzia nie przeszkadzał, dużo swobody i radosnej gry - stąd też świetne tempo meczu. Fabiański słabo na przedpolu. Krzynówek znów błyszczy, kiedy nie ma presji. Dudka wyczynia cuda w obronie i wybija piłkę z linii bramkowej (tak jest, nie wpakował jej do siatki!!! radość była nieziemska, myślałem, że zdejmie koszulkę i podbiegnie do polskiego sektora przybijać piątki). Błaszczykowski wciąż jedynym Polakiem zdolnym dryblować i utrzymać się dłużej niż 10 sekund przy piłce na połowie przeciwnika. Szpakowski pierniczy o krańcowym zdenerwowaniu obu ekip na 5 minut przed końcem. Czyli w sumie mamy miłe wspomnienia na czas zimy
Chcę doczekać na wiosnę choćby 1:0 w oficjalnym meczu z północnymi sąsiadami tych dzisiejszych zielonych gwiazd I skuteczności na jesień 2009 - wtedy bardzo się przyda, bo Czechom dorasta nowe pokolenie futbolistów z górnej półki.