[dorotja]

Maciej Skorża. I wszystko jasne

Miało być o reprezentacji i powołaniach Leo Beenhakkera. Logicznych i jak najbardziej koniecznych. Są ci piłkarze, których wymagała potrzeba chwili. I tyle. Szerzej - jutro. Teraz parę zdań o wielkim sukcesie Wisły. Z Barceloną nie wygrywa się, co dzień. Nieważne, w jakich okolicznościach, nieważne - jak umotywowany był rywal i o czym myślał więcej: o niedzielnym meczu z Numancią czy o ganiających za piłką jak szaleni wiślakach. Guardiola obiecał, że Wisły nie zlekceważy. Słowa dotrzymał. Piłkarze? Ich sprawa, ale jutro w Madrycie na pewno będą się śmiali z Barcy. Ale nie o Barcelonie chcę napisać. Wisła zagrała znakomicie, Baszczyński był najlepszy, choć - jak każdy nie uniknął pomyłek, do których nikt nie zmusza lepiej niż Barca. Chwała Cleberowi, Brożkom, Diazowi i wszystkim. Ale to, co mnie najbardziej ucieszyło to... skandowanie kibiców Wisły. Minutę przed końcem cały stadion huczał: "Maciek!!!! Skorża!!!! Maciek!!!! Skorża!!!". Należało się trenerowi. Ten aplauz, docenienie zasług. W mieście, gdzie publiczność jest wybredna, gdzie najbardziej docenia swoich. A jednak... Zespół był pozbawiony serca (Cantoro) i płuc (Sobolewski). A Skorża tchnął ducha, świetnie ustawił i zmobilizował Wisłę. Grał razem z nią - widzieliśmy, jak przeżywał mecz on, jak reagował Guardiola. I Skorża przeszedł do historii. Dla mnie trener z Radomia - to on, a nie kto inny, będzie następcą Beenhakkera. Na razie, mam nadzieję ostatecznie, przekonał do siebie wszystkich w Krakowie. A to już dużo. Więcej w konfrontacji z Barceloną, jako trener Wisły, nie osiągnąłby nikt. Blog Roberta Błońskiego