cuul napisał(a):
|
Silna Europa to Europa która ma na celu doścignięcie a potem prześcignięcie USA np. w sferze gospodarczej. Jest to zapisane w strategii Lizbońskiej. Ile z tego się uda, sam nie wiem.
|
Nie przypomina Ci to czegoś?
ZSRR już już w kolejnej pięciolatce gonił i prześcigał USA..
Cytat:
|
Jakoś sceptycznie jestem do tego nastawiony, ale prawda jest taka, że Geremek tak myślał i niejednokrotnie o tym mówił. Z wojowania ze wszystkimi nic dobrego nie przyjdzie. Państwa maja różne różne interesy, ale chodzi o to by nawiązywać alianse z różnymi państwami w różnych sprawach, bo jest wiele spraw na forum między narodowym, gdzie mamy stanowisko zbliżone do Niemiec czy Francji, a są też takie sprawy gdzie mamy odmienne zdanie. Unia to jednak nie 3 lub 4 państwa a 27. I tutaj właśnie trzeba wykazać się umiejętnością dochodzenia do kompromisu, dialogu etc. Prof Geremek to rozumiał i próbował też innym to przekazać. A czy był polskim patriotą? Chyba wytłumaczyłem to w poprzednim poście. I nie przeszkadzało mu to, by być również europejczykiem.
|
Odnieśc się do wpisu Jędrka jak go tak mianujesz na "polskiego patriote".
Cholernie pojemne znaczeniowo to słowo skoro obok Pileckiego czy Danuty "Inki" Siedzikówny Geremek łapie sie na to miamo.
A wracając do UE, jemu nie chodziło o to co przedstawiasz - bo to są mrzonki. Po pierwsze dla nich, jak wcześniej komunizm "jednoczenie sie" Jewropy to tylko środek, gdzie powstanie państwo gdzie nacja nie bedzie ważna, bo wszyscy jesteśmy "obywatelami Europy", a pojęcia takie jak Polska czy Portugalia będa znaczyły tyle co Dakota czy Nebraska w USA i czegoś takiego Ci ludzie (którym zarówno Polska jak i Izrael (jedno z najbardziej nacjonalistych państw na świecie) nie odpowiada, gdzie czują się źle - tu akurat mowa o naszych euromatołach) wówczas moga byc "patriotami". Po drugie nawet to co oni chcą nie uda się - powstanie USA to odrębna bajka i wszyscy są tam przybyszami, którzy zajeli cudze ziemie.. my jesteśmy na swoim - powtórka nie przejdzie, karykatura może w jakimś stopniu tak, która rozpadnie się z hukiem przy próbie reformowania. O ile wcześniej nie znajdzie się podmiot podporządkujący i dokona jej przejęcia.