azor napisał(a):
Staram się zrozumieć natomiast to co Ty czasami tworzysz jest ciężkie do ogarnięcia. Zakładam też, że możesz być wybitnym chochlikiem, który specjalnie wrzuca niektóre "teorie", żeby podburzyć atmosferę. Jeśli tak - to pokłony.
Interpretacja ma to do siebie, że każdy może mieć własną. To, że 3 Polaków, którzy nie dojeżdżają poziomem gry(tutaj zgoda) było smutnych, bo ich kolega strzelił bramkę - to już teza z dość mocnymi zarzutami.
A ja Cię wciąż pytam o jedno - dlaczego mieliby być smutni i skąd wniosek że byli, poza paroma kadrami z TV?
|
Atmosferę to bardzo skutecznie podburzają piłkarze swoją postawą na boisku.
Jasne, że każdy może mieć swoją interpretacje. Czerwone światło też można interpretować jako zezwolenie na wejście na przejście dla pieszych, tyle że ogólnie przyjęta jest inna. Tak samo jest z gestami, zwłaszcza spontanicznymi wykonywanymi podświadomie. Ich znaczenie jest zbadane na podstawie setek jeżeli nie tysięcy wcześniejszych doświadczeń innych ludzi. Jest dowiedzione, że na podobne sytuacje ludzie reagują podobnie.
Głowa
Kiwanie głową, potakiwanie â zgoda, uwaga, akceptacja, potwierdzenie uważnego słuchania.
Kręcenie głową â nie zgadzanie się, zaprzeczanie, zdziwienie.
Spuszczanie głowy â przygnębienie, smutek, zmęczenie.
https://www.projektgamma.pl/strefa-w...ki/mowa-ciala/
A skąd ja mam wiedzieć dlaczego nasze młode gwiazdy są smutne kiedy kolega z drużyny strzela ładną bramkę. Sam się zastanawiam. Natomiast tego faktu nie da się zagadać, bo mowa ciała nie kłamie, zwłaszcza spontaniczna, a te widły były niespodziewane i były klasycznym psychologicznym triggerem. Który wywołał reakcję, u jednych zrozumiałą u innych niezrozumiałą. Chętnie bym zobaczył reakcje wszystkich będących na boisku, czy nawet ławki. W momencie kiedy piłka wpada do siatki.
Jeżeli ktoś chce zbudować zespół, który będzie sobie pomagał wspólnie walczył to nie może nad takimi sygnałami przejść do porządku dziennego. Widać jak na dłoni, że część drużyny ma jakiś mentalny problem i trzeba go wyjaśnić i rozwiązać. Bo inaczej prędzej czy później wszystko się posypie.