[Snow]

Już Ci mówię jaka jest narracja obecnie: - nie chcą zrobić czegoś niezgodnie z prawem, bo boją się ze dosięgną ich konsekwencje niegospodarności. - uczą się na błędach, dlatego są powściągliwi w działaniach w obliczu transakcji z kambodzanskim cyrkowcem I tak będą to motywować. Proponuję znaleźć odpowiednie rozwiązanie torpedujące tą irracjonalną argumentację, zamiast skakania sobie do gardeł tutaj

Ależ na tę narrację kilkanaście stron temu odpowiedział już MaLK

Serek, litości. Teoretycznie każde bezpłatne przysporzenie z jednego podmiotu do drugiego łapie się pod "niegospodarność", bo taka jest konstrukcja przepisu. Nikt więc nie da nikomu gwarancji, że na 100% nie ma się czego obawiać, bo czysto teoretycznie taka możliwość zawsze będzie. Teoretycznie. Więc każda opinia prawna w tym temacie będzie zawierać zastrzeżenie, że istnieje ryzyko uznania tego za niegospodarność, bo taka jest metodyka pisania opinii prawnych. Jest ryzyko, to się o nim pisze, będziesz miał o nim mniejszą lub większą wzmiankę w każdym opracowaniu. Pozostaje kwestia oceny skali tego ryzyka. Moje zdanie w temacie znasz, z różnych ujęć. Ale ujmijmy to w najprostszy możliwy sposób - jeśli nawet założymy, że TS oddaje za friko SA 50% znaku towarowego wartego, niech wam będzie, że te 1,7 mln zł, to robiąc to w ramach transakcji sprzedaży akcji SA na rzecz trio, w której pozbywa się potencjalnego długu z tytułu zabezpieczonych pożyczek od trio i długu wobec TF z tytułu kupna akcji wychodzi na tej transakcji na wielkim plusie zwłaszcza z perspektywy potencjalnego ryzyka upadłości SA. Każdy normalny zarząd mając w perspektywie upadłość spółki zależnej, która spowoduje, że będzie musiał we własnym zakresie spłacać wielomilionowe zobowiązania z pocałowaniem ręki zapłaciłby ten milion (czy ile tam sobie ten znak wyceniają w TS-ie) jeśli tylko znalazłby frajera, który chciałby z niego w zamian za ten milion zdjąć ten dług. Tym chętniej, im bardziej prawdopodobna wydawałaby mu się wizja bliskiej upadłości spółki. Zwłaszcza w przypadku, w którym nie musi na to wykładać ani grosza żywej gotówki, a oddaje tylko połowę "wirtualnej" wartości znaku towarowego, którego i tak sam nikomu obecnie nie sprzeda za te pieniądze, mało tego, jednocześnie w pełni gwarantuje sobie prawo do korzystania z tego znaku na własne potrzeby jako współwłaściciel znaku. Normalnie - niegospodarność pełną gębą!