lazy napisał(a):
|
[...] Warto podkreślić że pozycję PPS budował Piłsudski. Potem z niej odszedł, a po przekształcenia PPS współtworzyła z PPR Polską Zjednoczoną Partię Robotniczą. To właśnie są te różnice kontekstowe o których wspomniałem wyżej. PPS z przed I WŚ to zupełnie co innego niż ten po II WŚ. [...]
|
Tylko, że formacja która przywłaszczyła sobie po II wojnie św. nazwę PPS-u, była jedynie przybudówką PPR-u, wydmuszką i mistyfikacją kierowaną przez sowiecką agenturę m.in. Edward Osóbka-Morawski czy Józef Cyrankiewicz, którzy rzeczywiście byli kiedyś działaczami PPS-u, ale nigdy nie pełnili najwyższych stanowisk (o ile Cyrankiewicz w czasie wojny do momentu aresztowania przez Niemców kierował PPS-em w Krakowie, o tyle Osóbka większą część wojny spędził w Moskwie, a przed wojną był podrzędnym działaczem współpracującym wbrew władzom partii z komunistami). Nie byli uznawani nie tylko przez emigracyjne władze tej partii z ówczesnym premierem rządu londyńskiego Tomaszem Arciszewskim, ani przez przywódców PPS WRN w kraju, którzy nawet aresztowani i torturowani nie zgadzali się na współpracę z tym "tworem".
Wystarczy tutaj wspomnieć Kazimierza Pużaka, podstępnie aresztowanego przez sowietów i sądzonego w "procesie szesnastu", którego po powrocie z sowieckiego więzienia ponownie aresztowało UB i próbowano przekonać do współpracy lub emigracji. Kiedy stanowczo się sprzeciwił wytoczono jemu oraz pozostałym przywódcom PPS WRN sfingowany proces na którym powiedział jedynie "Jestem rzymskim katolikiem narodowości polskiej. Więcej nic nie mam panom do powiedzenia". Został zamordowany w więzieniu, kiedy zrzucono Go ze schodów i przez kilka dni nie udzielono pomocy medycznej, dopóki nie skonał.
Podobnie było z ludowcami, dla przeciwwagi dla mikołajczykowskiego PSL-u komuniści stworzyli z agentury swoją przybudówkę pod nazwą Stronnictwo Ludowe.
Jak można traktować takie marionetkowe twory, jako legalną kontynuację ugrupowania posiadającego swoją historię, tradycję i przede wszystkim legalne władze
