|
1. Maor jest piłkarzem i nie oczekiwałbym od niego więcej niż od innych piłkarzy. Gra w reprezentacji od dawna jest częścią ich zawodu i niekoniecznie łączy się z patriotycznymi uniesieniami.
2. Padamy ofiarą błędu semantycznego. Nie mówmy już o reprezentacji narodowej, tylko o reprezentacji państwa. Zrównanie kategorii Polaka i obywatela RP ("My, Naród Polski - wszyscy obywatele Rzeczypospolitej..."), jakkolwiek politycznie zasadne, w tym akurat przypadku nie pomaga. Jesteśmy wprawdzie bodaj najbardziej jednolitym etnicznie państwem w Europie, ale po pierwsze nigdy wcześniej w dziejach Polski tak nie było, a po drugie - długo już to nie potrwa (imigracja, emigracja, zmiana paradygmatu tożsamości).
3. Gardzę machinacjami Smudy i PZPN. Uważam, że sprawę załatwiłby przepis, mówiący, że w reprezentacji danego państwa mogą grać tylko wychowankowie klubów funkcjonująych w tym państwie. Większość z nas - niezależnie od poglądów na istotę tożsamości - czuje przecież, że Perquis powinien mieć szansę jedynie na powołanie do reprezentacji Francji, Olisadebe - Nigerii, Arboleda - Kolumbii, Podolski - Niemiec itd.
|