Dla czytelnika nieinteresującego się przesadnie piłką, ot śledzącego wyłącznie wyniki potyczek Ekstraklasy - będzie to luźny tekst, z którego w sumie nic tak na dobrą sprawę nie wynika. Ale do poczytania, jak najbardziej się przecież nadaje...
Jeśli chodzi zaś o kibica Wisły - felieton faktycznie może wydać się niesmaczny, nawet biorąc pod uwagę, że jedną z osób cytowanych przez autora jest Iwan. Faktem jest natomiast, że o Cracovii w sumie nie ma co pisać pod kątem bieżących osiągnięć - chyba, że za takowe uznać te nieprzerwane siedem lat w najwyższej klasie rozgrywkowej - co zresztą zostało w tekście wyraźnie zaznaczone. Szkoda tylko, że zabrakło informacji o tym, iż utrzymanie tak zacnej passy w ostatnich latach, udawało się Cracovii często wyłącznie psim swędem...
Stąd też zapewne tak liczne odwołania do czasów historycznych, bo przecież dzisiaj jedyny ich garbaty sukces, to tak naprawdę nasza klęska, czyli nieszczęsny sezon, w którym Wisła zajęła ósme miejsce w ligowej tabeli. Powiem szczerze, że gdy doszedłem do akapitu, w którym autor próbuje porównywać Meliksona z Ntibazonkizą, byłem nie lada zaskoczony, że to jednak nasz rozgrywający okazał się być w jego oczach piłkarzem zdecydowanie lepszym. Po Twoim poście, rav - myślałem raczej, iż takich wniosków próżno będzie się tam doszukiwać. Zawsze to jakiś plus!
Jakiegoś wielkiego dramatu oczywiście w przywołanym felietonie nie ma - ale niesmak jednak pozostaje, bo finalnie zestawienie wychodzi raczej dziwacznie i widać, że jest dokonane strasznie na siłę. Zwłaszcza w kontekście użytej na zakończenie sentencji. „Nie ma silnej Cracovii bez silnej Wisły i odwrotnie". To zdanie szczęśliwie, w jakimkolwiek stopniu nie ma już dzisiaj pokrycia w szarej, parchatej rzeczywistości kibiców zza miedzy. Ale cóż - trzeba przecież jakoś połechtać ego przyjaciół w niedoli – a jeśli można to zrobić na łamach poczytnej gazety, tym lepiej!