[Markus]

Zgadzam się natomiast, że bez zawodników zagranicznych nie da się zbudować niezłej ekipy (przykład warszawskiej Polonii), ale też odwrotnie - trudno oprzeć całą drużynę na takowych, bo w zdecydowanej większości nie są to zawodnicy skłonni zostać w drużynie na lata. Stąd modelowy przykład dla budowy drużyny w polskiej lidze (i w sumie nie tylko tutaj) to łączenie młodych Polaków, przeciętnych Polaków w średnim wieku, plus zawodnicy zagraniczni podnoszący poziom w stosunku do Polaków. Oczywiście też w miarę możliwości i ile tylko się da ściągać Murawskich, Lewandowskich i Peszków, którzy nie dość że ciągną grę drużyny, to jeszcze z racji posiadania paszportu UE są cenniejsi dla niektórych krain zachodu niż Bośniacy czy Serbowie. Drużyna musi się składać z zawodników ciągnących grę, ale też takich, którzy wejdą i dzięki stabilności składu poziom gry drastycznie nie spadnie (na przykładzie Lecha Kikuty, Wilki itd.).

Męczy mnie już cykliczne odgrzewanie tego kotletu. To nie jest filozofia budowy drużyny mającej odnosić sukcesy sportowe i finansowe. Pokazuje to nie tylko Polonia Warszawa, ale też Legia z poprzednich sezonów, Korona, Zagłębie Lubin, GKS Bełchatów, niegdyś ŁKS Łódź, i tak dalej i dalej...

Polscy piłkarze są generalnie marnym produktem. I mówią to nie tylko trenerzy (np: Petrescu), ale ich osiągnięcia i wyniki. Kosztem polityki ukierunkowanej na trafienie takiego kolejnego Lewandowskiego czy Błaszczykowskiego jest sprowadzenie przy okazji kilkunastu słabych zawodników, którzy się nie sprawdzą, zaniżą jedynie poziom sportowy i na których klub nie zarobi. Tak mówi nie tylko statystyka, ale i zdrowy rozsądek.