Z tym że problem w tym że do tego potrzeba twardej ręki i własnego zdania a niestety nasz rząd na czele z premierem nie posiada takiej cnoty, wręcz przeciwnie nierzadko odnoszę wrażenie że jakieś tam swoje cele stara się osiągać metodą "podchlebiania".
Reasumując potrzeba nam twardego rządu który niezachwianie będzie bronił polskiego interesu i na tą chwile według mnie najlepiej robił by to PIS.

Według pytań z tej strony wyszło mi:

1. Prawica RP 93%
2. Libertas 91%
3. PSL 80%
4. UPR 77%
5. PiS 75%
.
.
.
8. Platforma 37%

Prawica Rzeczypospolitej 77%
UPR 76%
PiS 72%
Libertas 69%
PPP 65%
PSL 64%
Samoobrona 53%
PO 37%
PD+SDPL+Zieloni2004 29%
SLD - UP 27%

Mam dylemat: PiS bądź Libertas. Teraz pytanie czy Liberstas wejdzie od nas? Czy będzie miało wyżej niż 5%.

Taka jedna prośba, nie wklejajcie tu ile komu procent na latarniku wyszło, bo to z merytoryczną dyskusją niewiele ma wspólnego. Nie czepiam się, tylko boję się że szybko temat zaleje n bardzo podobnych postów.

Z Libertasem jest tak, że gdyby nie Wałęsa, to pewnie mało kto by ich kojarzył. Dzięki aferze z eks-preziem ludzie dowiedzieli się conieco o nich, ale podzielają problem pozostałych partii. Nie wychodzą do ludzi, nie potrafią przekazać jaki mają konkretnie program. I choć ogólne założenia ich programu są dosyć jasne i klarowne- nie dla integracji, to jednak PiS i PO na pewno bardziej przemawiają do polskiego elektoratu. Nie dlatego, że mają bardziej konkretny program, tylko dlatego, że większość wyborców dzieli się na ślepy beton PiS-u i PO.

Mnie korci żeby zagłosować na Libertas tylko mam pewne wątpliwości merytoryczne. Po pierwsze zastanawia mnie czy międzynarodowy charakter tej partii nie wpłynie negatywnie na zainteresowanie sprawami lokalnymi ze strony ich polityków. Po drugie, choć to ugrupowanie ponad-narodowe, to wciąż głosujemy na Polaków i bardzo ważne jest podejście indywidualne do danego kandydata. W Polsce po prostu za dużo darmozjadów pcha się na stołki, a nie chcę głosować na kolejnego kolesia, który będzie się obijał zamiast pracować.

Dokładnie. Niewiadomo jak po wyborach rozwiąże się sprawa z przynależnością, jak również czy będzie dbała o nasze racje. Z drugiej strony w europarlamencie działają frakcje. Tu największy ból, Niemcy rządzą największymi :-/

Pasuje Ci Romek Giertych i LPR głosuj na Libertas. Nie pasuje: głosuj na PiS.

Osobiście uważam że Libertas ma umiarkowane szanse na 5% choć janczar LPR w TVP Farfał robi co może. Bez niego nie mieliby najmniejszych szans.

A jeśli chodzi o tytułowe pytanie to uważam że TL zdradą nie jest aczkolwiek stanowi pewne ryzyko.

możecie również sprawdzic sie tutaj http://euprofiler.eu/ Mi wychodzi coś pomiędzy PR Libertas i UPR

Nie wydaje mi się żeby np. postulat ustanowienia urzędu powszechnie wybieranego prezydenta UE był założeniem anty-integracyjnym . Jak dla mnie to jest założenie , które w politycznej integracji dokonuje wręcz milowego kroku :)

u mnie wyszlo ze UPR z tym ze glos oddalbym raczej na PiS

"Spółka folksdojczów z Żydami

Felieton · tygodnik „Nasza Polska” · 2009-06-02 | www.michalkiewicz.pl



„Lecz te, co jutro rykną, czym są dzisiaj gromy? Iskrą tylko” – zwracał uwagę Adam Mickiewicz w „Wielkiej improwizacji” z III części „Dziadów”. Deklaracja pani Anieli, ze nie poda ręki tym którzy podniosą ją na władzę ludową, to jest – pardon – oczywiście nie tym, którzy podniosą ją na władzę ludową. Tym, którzy by podnieśli rękę na władzę ludową miała tę rękę partia odcinać, co w czerwcu 1956 roku zapowiadał Józef Cyrankiewicz. Natomiast pani Aniela zapowiedziała tylko, że nie poda swojej reki tym, którzy nie zechcą ratyfikować traktatu lizbońskiego. O ucinaniu rąk, czy innych części ciała na razie nie ma mowy, ale nawet i bez tego okazało się, że ta deklaracja zapoczątkowała nowy etap, który niesie ze sobą nowe mądrości i standardy. Inaczej zresztą być nie może, bo słowa na wiatr, to mogą sobie rzucać nasi mężykowie stanu, mający coraz mniejszą moc sprawczą – ale nie pani Aniela – nasza Katarzyna Wielka.

Dlatego właśnie nasi folksdojcze w mig się zorientowali z jakiego klucza wypada im teraz śpiewać, ale mniejsza już o nich, bo znacznie bardziej reprezentatywny dla nowego etapu okazał się artykuł w tygodniku „Der Spiegel”, że za holokaustowanie europejskich Żydów podczas drugiej wojny światowej odpowiedzialni są nie tylko Niemcy, ale również inne nacje, m.in. Polacy. Nieomylny to znak, że redakcja tego niezależnego, jakże by inaczej, tygodnika, nie wykluczone, że po skonsultowaniu sprawy z Ministerstwem Spraw Zagranicznych i razwiedką, zasygnalizowała, iż w delikatnej operacji zdejmowania z Niemiec odpowiedzialności za zbrodnie II wojny światowej i przerzucania jej na winowajców zastępczych, wśród których na pierwszym miejscu znajduje się Polska, należy uczynić kolejny krok do przodu. Nietrudno było przewidzieć reakcje po stronie polskiej. Trochę bezsilnych hałasów, obliczonych nie tyle na powstrzymanie tego procesu, co na dokuczenie premieru Tusku i Platformie Obywatelskiej wszczęła opozycja. Zresztą – powiedzmy sobie szczerze – ta sama, co w 2003 roku nie tylko poparła, ale nawet stręczyła innym poparcie Anschlussu, więc trochę trudno jej teraz otwarcie wierzgać przeciwko nieuchronnym i dającym się już wtedy przewidzieć skutkom własnych decyzji. Dlatego Niemcy mogą sobie z całym spokojem hałasy te zlekceważyć, podobnie jak nasz skarb narodowy w osobie Władysława Bartoszewskiego, którego wyprawa misyjna przeciwko Eryce Steinbach najwyraźniej musiała zakończyć się całkowitą katastrofą. Inaczej zresztą być nie mogło - bo nie po to Niemcy nadziewali go nagrodami, żeby do jego fantasmagorii akomodować politykę swego państwa - tylko żeby z tego chciwego nagród starca uczynić dla swej rewizjonistycznej polityki parawan, który w odpowiednim momencie zostanie odrzucony. No i kiedy ten moment nadszedł CDU i CSU zażądały międzynarodowego potępienia wypędzeń – oczywiście „wszystkich” – oraz zapowiedziały szlaban na jakiekolwiek rozszerzanie Unii Europejskiej na wschód.

Szlaban na rozszerzanie Unii na wschód jest sygnałem dla Rosji, że strategiczne partnerstwo niemiecko-rosyjskie jest i pozostanie fundamentem europejskiej polityki, zaś kamieniem węgielnym tego partnerstwa jest wzajemne poszanowanie „terytoriów kanonicznych”; my nie wtrącamy się do waszego, wy nie wtrącacie się do naszego. W tym kontekście rozwiewają się wszelkie złudzenia co do Partnerstwa Wschodniego; nieobecność przedstawicieli MSZ i ministra Przewoźnika na konferencji poświęconej ludobójstwu ludności polskiej na Kresach Wschodnich oznacza, że rząd polski został wprzęgnięty do rydwanu niemieckiej polityki historycznej, której celem jest zacieranie pamięci o zbrodniach Niemiec i jej – również marionetkowych – sojuszników. Dopiero na tym tle możemy zrozumieć sens postulatu międzynarodowego potępienia „wszystkich” wypędzeń. Te „wszystkie” mają ułatwić przełknięcie tej pigułki rządowi polskiemu, bo jużci – czyż nie wypada mu „potępić” wypędzenia ludności polskiej z Kresów Wschodnich? Tylko, że potępienie tego wypędzenia nie będzie miało żadnych konsekwencji praktycznych, podczas gdy potępienie w ramach „wszystkich” wypędzeń – wypędzenia Niemców, stanie się punktem wyjścia do następnego etapu – etapu naprawiania tej historycznej niesprawiedliwości, który może, a chyba nawet musi zakończyć się zmianą przynależności państwowej Ziem Zachodnich i Północnych.

W związku tym zachowanie środowiska „Gazety Wyborczej” i środowisk żydowskich, których stanowisko wyraziła pani dr Alina Cała z Żydowskiego Instytutu Historycznego, polegające na przyłączeniu się do oskarżeń tygodnika „Der Spiegel” oznacza, że środowiska te z tą niemiecką polityką historyczną wiążą jakieś swoje polityczne nadzieje. O cóż może tu chodzić, jeśli nie o oczekiwanie, iż Niemcy powierzą właśnie im nadzór nad tubylczą administracją „polskiego terytorium etnograficznego”, jakie pozostanie w charakterze strefy buforowej między strategicznymi partnerami? Obawiam się, że właśnie ten czarny dla nas scenariusz może być zatwierdzony, zaś rosnące szeregi folksdojczów zostaną obarczone zadaniem zneutralizowania wszelkich odruchów protestu. "

Jak zwykle świetny tekst Michalkiewicza. W samą 10.